VERKSMIÐJAN REOPENS SOON ...
The first aluminum splash from the Norðurál aluminum smelter at Grundartangi in Hvalfjörður, when the aluminum smelter began operations on June 11, 1998.
Fyrsta álslettan úr álveri Norðuráls á Grundartanga í Hvalfirði, þegar álverksmiðjan tólk til starfa þann 11. júní 1998.
16-05 > 30-08
SÝNI | Contingency Sample
Titill sýningarinnar er innblásinn af jarðfræðisýnum sem Apollo 11 geimfararnir söfnuðu við tungllendinguna árið 1969. Þessi sýni voru tekin hratt og af handahófi ti að tryggja að eitt sýni, hið minnsta, kæmi aftur með heim til jarðar ef ferðalagi þeirra skyldi ljúka skyndilega. Áður en þeir hófu þessa ferð í geiminn voru geimfararnir við þjálfun á Norðurlandi, þar sem þeir lærðu að greina steindir og efni út frá jarðfræði. Þessi þjálfun og hugmyndin um sýnið gefur okkur tækifæri til að líta aftur til eigin hnattar: Hvert væri sýni jarðar þegar við stöndum frammi fyrir því sem margir telja vera hina hinstu daga? Með því að nota ál sem efni til að ímynda sér framtíð sem leggur sig eftir viðgerðum á því sem fram hefur gengið endurskoðar sýningin rökfræðina á bak við auðlindavinnslu sem byggir að mestu á „sjá, grípa og fara“. Í staðinn rekur hún flókið efni og félagsleg net sem gera slíka vinnslu mögulega. Jamaíka (bauxít), Kalaallit Nunaat (krýólít) og Ísland (orka og bræðsla) mynda þríhyrning hnita sem listamennirnir sem taka þátt hafa kannað, hvert um sig snertiflötur í alþjóðlegri álframleiðslu og hvert um sig býður upp á aðrar leiðir til að hugsa um framtíð og gagnkvæm tengsl.
Allar þrjár eyjarnar hafa sögulega verið staðsettar sem auðlindamörk, sem þjóna hernaðar- og iðnaðarhagsmunum undir merkjum þjóðaröryggis. Fræðimaðurinn John Hamilton rekur orðið securitas til latneska orðsins cura (umhyggja) og gefur til kynna að það að vera „öruggur“ sé, eins þversagnakennt og það hljómar, að vera án umhyggju: að afneita berskjöldun og tengslum. Í dag, þar sem eignarhald á steinefnum verður lykilatriði í landfræðilegu vald, minnir Martín Arboleda okkur á að náman er ekki hola í jörðinni, heldur víðfeðmur og lifandi vefur tengsla. Innan þessa heimsveldisvefnaðar fjallar sýningin um spurningu T. J. Demos um hver hafi rétt til að skapa framtíðina og spyr hvar sá réttur býr innan heima sem stöðugt eru grafnir upp til að viðhalda henni.
Allar þrjár eyjarnar hafa sögulega verið staðsettar sem auðlindamörk, sem þjóna hernaðar- og iðnaðarhagsmunum undir merkjum þjóðaröryggis. Fræðimaðurinn John Hamilton rekur orðið securitas til latneska orðsins cura (umhyggja) og gefur til kynna að það að vera „öruggur“ sé, eins þversagnakennt og það hljómar, að vera án umhyggju: að afneita berskjöldun og tengslum. Í dag, þar sem eignarhald á steinefnum verður lykilatriði í landfræðilegu vald, minnir Martín Arboleda okkur á að náman er ekki hola í jörðinni, heldur víðfeðmur og lifandi vefur tengsla. Innan þessa heimsveldisvefnaðar fjallar sýningin um spurningu T. J. Demos um hver hafi rétt til að skapa framtíðina og spyr hvar sá réttur býr innan heima sem stöðugt eru grafnir upp til að viðhalda henni.
Sýningin er sprottin af samstarfi sem hefur staðið yfir í nokkur ár og sýnir verk eftir Bryndísi Björnsdóttur (Ísland), Naju Dyrendom Graugaard (Kalaallit Nunaat/Danmörk), Olando Whyte (Jamaíka), Rut Karin Zettergren (Svíþjóð/Finnland) og Tinne Zenner (Danmörk).
Sýningin hefur verið gerð að veruleika með stuðningi frá Myndlistarsjóð, Nordic Culture Fund, Nordic Culture Point Mobility, og Danish Art Council.
Sérstakar þakkir til Alex Moore-Minott, Claudiu Ashanie Wilson, Michelle Eistrup, Explorer Museum á Húsavík, Byggðasafnið í Görðum á Akranesi, Helge Ax:son Johnsons Stiftelse, Letterstedtska föreningen, Háskóla Íslands og The University of The Arts Helsinki.
--------------------------------------------
The exhibition's title is inspired by the geological samples collected by the Apollo 11 astronauts during the 1969 lunar landing. These so-called contingency samples were gathered quickly, ensuring that at least one specimen would return to Earth in the event of an abrupt end to the mission. Prior to their journey into space, the astronauts trained in North Iceland, where they learned to analyze minerals and geological materials in a landscape that closely resembled the lunar surface. This preparation, along with the notion of the contingency sample, offers a lens through which to reconsider our own planet: What would constitute a contingency sample of Earth in a moment when many believe we may be facing the end of days? Using aluminium as a material through which to imagine reparative futures, the exhibition reconsiders the extractive logic of “spot, grab, and go.” Instead, it traces the complex material and social networks that make such extraction possible. Jamaica (bauxite), Kalaallit Nunaat (cryolite), and Iceland (energy and smelting) form a triptych of sites explored by the participating artists, each a node in the global production of aluminium, and each offering alternative ways of thinking about futures and interdependence.
All three islands have historically been positioned as resource frontiers, serving military and industrial interests under the banner of national security. Scholar John Hamilton traces securitas to the Latin cura (care) suggesting that to be “secure” is, paradoxically, to be without care: to deny vulnerability and dependence. Today, as control over minerals becomes central to geopolitical power, Martín Arboleda reminds us that the mine is not a hole in the ground, but a vast and living web of relations. Within this imperially structured web, the exhibition takes up T. J. Demos’s question who has the right to produce the future and asks where that right resides within worlds continually mined to sustain it.
The exhibition springs from a multi-year collaboration and brings together artworks by Bryndís Björnsdóttir (Iceland), Naja Dyrendom Graugaard (Kalaallit Nunaat/Denmark), Olando Whyte (Jamaica), Rut Karin Zettergren (Sweden/Finland) and Tinne Zenner (Denmark).
The exhibition has been made possible with support from the Icelandic Visual Arts Fund, Nordic Culture Fund, Nordic Culture Point Mobility and Danish Art Council.
Special thanks to Alex Moore-Minott, Claudia Ashanie Wilson, Michelle Eistrup, The Exploration Museum at Húsavík, Akranes folks museum, Helge Ax:son Johnsons Stiftelse, Letterstedtska föreningen, University of Iceland and The University of The Arts Helsinki.
